Fundacja Arton
  • Fot. Hip. 3_1.jpg
  • Fot. Hip. 5_1_1.jpg
  • Fot. Hipot. 2_1_1.jpg
  • Fot. Hipot. 4_1_1.jpg
  • Fotog. Hip. NoII:p.1  copy_1_1_1_1.jpg
  • Fotogr. Hip. No II:p.3_1_1_1.jpg
  • Fotogr. Hip. No II:p.4_1_1_1.jpg
  • Fotogr. Hipot. No II:p.2_1_1_1_1.jpg
  • Hypoth. Foto 1 wersja _1.jpg
  • Hypoth. foto No 2 wersja _1.jpg
  • Hypoth. Foto No 3 wersja _1.jpg
  • Hypoth. Foto No 4 wersja _1.jpg
  • Hypoth. Foto No 5 wersja _1.jpg

Fotografia hipotetyczna

rok powstania:

1976

technika:

fotografia czarno-biała, papier, ołówek

licencja:

Ryszard Waśko

Fotografia hipotetyczna to ważna praca Waśki, wpisująca się w jego rozważania dotyczące relacji między fotografią a rzeczywistością fotografowaną i możliwości mimetycznych fotografii, a także przykład dekonstruowania tego medium. Praca to seria plansz, z których pierwsza zawiera fotografię - pejzaż miejski, w którą stopniowo ingeruje  rysunek (obrysowywane krawędzie tworzące "wykresy"), który z kolei stopniowo przeobraża (poprzez rzutowanie) na kolejnych dziewięciu planszach w formę nieprzedstawiającą, abstrakcyjną. Dekonstrukcja fotografii staje się w tym jej porzucaniem.

słowa kluczowe:

fotografia hipotetyczna Ryszard Waśko

Dowód teoretyczny

Założenie I:
Istnieje pewne zjawisko w danej rzeczywistości, które ma swój początek w punkcie A i koniec w punkcie B. Zjawisko to obejmuje odległość "tx" i czas "my".

Założenie II:


Czy istnieje fotograficzna możliwość zbadania realnego czasu, przestrzeni; odcinka czasoprzestrzeni z możliwością matematycznych odniesień; czy taki system może być stosowany do badania odległości i czasu A-B.

Warunek:

Obliczenia fizyczne odcinka czasoprzestrzeni

pcs = /Δ –t/2 - / Δx/2 ½

Twierdzenie:

 Czas może być zmierzony w metrach:


Prędkość światła:

c= 2,997925 x 108 m/sec


Wniosek:

Odległość pomiędzy punktem A - początkiem zjawiska i B - jego końcem, ma tę samą wartość zmierzona w czasie i przestrzeni, przy założeniu, że ani czas ani przestrzeń nie mają tych samych wartości fizycznych. Zdarzenie mające miejsce pomiędzy punktami A i B, zmierzone w czasie i przestrzeni będzie spełniało te same, identyczne warunki.


w takim razie:


Trwałość odcinka czasoprzestrzeni, na przykład niezależność od systemu odniesienia, wskazuje, że czas nie może być oddzielony od przestrzeni.



Twierdzenie I:

Przestrzeń i czas są składnikami całej czasoprzestrzeni.



następnie:



Wniosek II:


Geometria czasoprzestrzeni jest w zasadzie geometrią czterowymiarową.

Twierdzenie II:


Wszelkie zjawiska zarejestrowane na kliszy przez obiektyw aparatu fotograficznego (2-wymiary) zapis rzeczywistości, jest tak naprawdę zapisem przestrzennym (czterowymiarowym), który może być sprawdzony empirycznie, za pomocą matematycznego pomiaru odcinka czasoprzestrzeni danego, rejestrowanego zjawiska.



Zastrzeżenie I:


Powyższe rozumowanie odnosi się wyłącznie do zapisu fotograficznego w czasie czyli, odcinka lub ruchu obiektu pomiędzy A - początkowym zdarzeniem i B – zdarzeniem finałowym. Argument II jest prawdą pod warunkiem, że jeden z obiektów, albo badający albo badany, jest w ruchu (w odniesieniu do drugiego).



Twierdzenie III:


Zapis rzeczywistości tzw. "trwania w czasie ", nie poddaje się empirycznym doświadczeniom dokonywanym przy pomocy czterowymiarowej, czasoprzestrzennej fotografii; fotografia jest w rzeczywistości tylko 2-wymiarowa.



Argument:
Im dłużej zapisuje się rzeczywistość tym bardziej dwuwymiarowy zapis fotograficzny staje się czterowymiarowym zapisem rzeczywistości i przez to widzialnym faktem.

Wniosek III:


Badając fotograficzne zjawisko czasoprzestrzeni (fotografii czterowymiarowej) śledzący obiekt rejestrujący rzeczywistość musi się poruszać.



Podsumowanie IV:
Im dłużej w przestrzeni odbywa się ruch obiektu nagrywającego rzeczywistość, tym łatwiej dokonać pomiaru odcinka czasoprzestrzeni.

Twierdzenie IV:

Odcinek czasoprzestrzeni pomiędzy wydarzeniami A i B równa się zeru, kiedy jego czasowe i przestrzenne składowe mają taką samą wartość liczbową.


Twierdzenie V (ostatnie):


Każde zjawisko które będzie zapisane przez obiektyw aparatu, badające określony odcinek przestrzeni (ruch badającego bądź badanego obiektu) jest zjawiskiem czterowymiarowym w swoim zapisie i ma swoje własne czasowe i przestrzenne wartości, które mogą być sprawdzone użyciu matematycznego obliczenia.
Rzeczywistość zapisana w ten sposób jest fotografią czterowymiarową.